Jak działa nasz test stylu przywiązania
Na tej stronie wyjaśniamy, jak działa test stylu przywiązania w Bondlings: na jakie stwierdzenia odpowiadasz, jak obliczamy dwa wyniki, jak zamieniają się one w jeden z czterech stylów albo w wynik pomiędzy dwoma i gdzie metoda ma swoje granice. To narzędzie do autorefleksji, a nie test kliniczny.
Bondlings opisuje tendencje w bliskich relacjach, a nie stałe etykiety dla ludzi. Test to narzędzie do autorefleksji oparte na opublikowanych badaniach nad przywiązaniem. Nie jest diagnozą ani testem klinicznym i nie zastąpi rozmowy z wykwalifikowanym specjalistą.
O co pyta test
Test składa się z 24 stwierdzeń o tym, co czujesz i jak się zachowujesz w bliskich relacjach. Na każde odpowiadasz na siedmiostopniowej skali od „nie zgadzam się” do „zgadzam się”. Punktem odniesienia są bliskie relacje w ogóle: partner lub partnerka, jeśli jesteś w związku, a jeśli nie, osoby, które są ci najbliższe. Dzięki temu test działa niezależnie od tego, czy jesteś w związku.
Połowa stwierdzeń dotyczy lęku związanego z przywiązaniem: obawy przed odrzuceniem lub porzuceniem i silnej potrzeby zapewnień. Druga połowa dotyczy unikania związanego z przywiązaniem: dyskomfortu wobec bliskości i polegania na innych. Badania nad przywiązaniem dorosłych wielokrotnie pokazały, że te dwa wymiary obejmują większość tego, co łączy kwestionariusze samoopisowe mierzące przywiązanie.[2][3]
W każdej dwunastce cztery stwierdzenia są odwrócone. Są sformułowane tak, że zgoda z nimi oznacza mniej lęku albo mniej unikania. Mieszanie kierunków zmniejsza wpływ skłonności do zgadzania się ze wszystkim, częstego nawyku przy wypełnianiu kwestionariuszy.
Jak obliczamy wyniki
Dla każdego wymiaru bierzemy twoje 12 odpowiedzi, odwracamy te z odwróconych stwierdzeń (7 liczy się jako 1, 6 jako 2 i tak dalej) i obliczamy średnią. Daje to dwa wyniki, każdy od 1 do 7:
- wynik lęku, gdzie wyższa wartość oznacza większą obawę przed odrzuceniem i przed utratą bliskości,
- wynik unikania, gdzie wyższa wartość oznacza większy dyskomfort wobec bliskości i zależności.
Obliczenia odbywają się w całości w twojej przeglądarce. Są deterministyczne: te same odpowiedzi zawsze dają te same wyniki.
Od dwóch wyników do stylu
Oba wyniki wyznaczają twoje miejsce na mapie, na której jedna oś to lęk, a druga unikanie. Mapa jest podzielona na cztery obszary, zgodnie z modelem czterech kategorii Bartholomew i Horowitza oraz jego późniejszym przełożeniem na dwa wymiary.[1][4]
| Lęk | Unikanie | Styl |
|---|---|---|
| Niski | Niskie | Bezpieczny |
| Wysoki | Niskie | Lękowy |
| Niski | Wysokie | Unikający |
| Wysoki | Wysokie | Zdezorganizowany (lękowo-unikający) |
Wysoki oznacza średnią powyżej 4,0, czyli środka skali. Średnia równa dokładnie 4,0 liczy się jako niska. Środek skali to granica teoretyczna. Nie mamy jeszcze próby normatywnej, czyli danych od dużej, reprezentatywnej grupy, które pokazałyby, gdzie faktycznie leżą typowe wyniki. Dopóki ich nie mamy, środek skali jest najbardziej przejrzystą regułą, a uczciwa prosta reguła jest dla nas lepsza niż wymyślona norma.
Wyniki pomiędzy dwoma stylami
Wymiary są ciągłe, a prawdziwi ludzie nie układają się równo w szufladki. Jeśli któraś z twoich średnich leży bliżej niż 0,25 punktu od 4,0 (powyżej 3,75 i poniżej 4,25), wynik mówi, że jesteś pomiędzy dwoma stylami, i pokazuje oba sąsiednie. Jeśli oba wyniki są blisko środka, możesz zobaczyć więcej niż dwa style. To pełnoprawny wynik, a nie błąd: mówi ci, że na tym wymiarze znajdujesz się blisko środka.
Pokazujemy też, jak wyraźny jest twój wynik. Jeśli oba wyniki leżą co najmniej pełny punkt od 4,0, wynik jest oznaczony jako wyraźny. Jeśli żaden nie leży w paśmie granicznym, ale co najmniej jeden jest bliżej niż o pełny punkt, wynik jest pokazany jako skłaniający się ku danemu stylowi.
Co wynik może, a czego nie może ci powiedzieć
Co może. Daje ci uporządkowany sposób na zastanowienie się nad swoimi skłonnościami w bliskich relacjach, ze słownictwem zaczerpniętym z dziesięcioleci badań. Może wskazać opisy, które mogą do ciebie pasować, i pokazać zmianę, jeśli wykonasz test ponownie później.
Czego nie może.
- To nie jest diagnoza. Style przywiązania nie są zaburzeniami psychicznymi, a test nie wykryje żadnego zaburzenia. Zobacz styl przywiązania a zaburzenie przywiązania.
- Nie jest zwalidowany. Żadne badanie nie sprawdziło jeszcze, jak dobrze nasze stwierdzenia mierzą oba wymiary ani jak stabilne są wyniki. Nie twierdzimy inaczej.
- Nie ma norm. Bez próby normatywnej nie możemy powiedzieć, jak twoje wyniki wypadają na tle innych osób.
- Odpowiedzi zależą od chwili. Nastrój, niedawna kłótnia, nowy związek czy rozstanie wpływają na to, jak odpowiadasz. Wynik opisuje, jak odpowiedziałeś lub odpowiedziałaś dzisiaj.
- Widzi tylko to, co zgłaszasz. Samoopis pokazuje, jak widzisz siebie. To cenne, ale to nie cały obraz.
Jeśli wynik albo sam temat wywołuje w tobie niepokój, przeczytaj stronę gdzie szukać pomocy.
Dlaczego napisaliśmy własne stwierdzenia
Najbardziej znanym kwestionariuszem przywiązania dorosłych jest skala Experiences in Close Relationships i jej poprawiona wersja, opracowana przez Kelly Brennan, Catherine Clark i Phillipa Shavera, a zrewidowana przez R. Chrisa Fraleya, Nielsa Wallera i Brennan.[2][3] Nie korzystaliśmy z jej sformułowań. Napisaliśmy własne 24 stwierdzenia, opierając się na tych samych dwóch wymiarach, które ugruntowała ta tradycja badawcza. Nasz test jest więc inspirowany tymi pracami, ale nie jest ich kopią, a wyników obu narzędzi nie można bezpośrednio porównywać.
Prywatność
Twoje odpowiedzi zostają w twojej przeglądarce. Są zapisywane lokalnie, żebyś mógł lub mogła przerwać i wrócić później, i nigdy nie są wysyłane na nasz serwer. Nie mamy kont, więc nie ma się gdzie rejestrować i nie mamy po naszej stronie żadnego twojego profilu.
Do statystyk strony używamy analityki bez plików cookie, która w teście rejestruje tylko dwa anonimowe zdarzenia: że test został rozpoczęty i że został ukończony. Twoje odpowiedzi, wyniki i styl nigdy nie są częścią tych zdarzeń. Szczegóły znajdziesz w polityce prywatności.
Źródła i dalsza lektura
Badania, na których opierają się dwa wymiary i cztery style, wyjaśniamy w wiki, zaczynając od artykułu lęk i unikanie: dwa wymiary przywiązania i modelu czterech kategorii. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o samym projekcie, zajrzyj na stronę o nas. Chcesz spróbować? Zacznij test stylu przywiązania.
Najczęstsze pytania
Czy test Bondlings jest naukowo zwalidowany?
Nie. Dwa wymiary, które mierzy, pochodzą z uznanych badań, ale nasze stwierdzenia są naszego autorstwa i nie zostały sprawdzone w badaniu walidacyjnym. Mówimy o tym otwarcie, żebyś mógł lub mogła odpowiednio ocenić swój wynik.
Dlaczego mój wynik wypadł pomiędzy dwoma stylami?
Co najmniej jeden z twoich wyników leży bliżej niż 0,25 punktu od środka skali, czyli 4,0. Przy takiej odległości drobna zmiana jednej odpowiedzi mogłaby zmienić styl, dlatego pokazujemy oba sąsiednie style, zamiast udawać precyzję, której metoda nie ma.
Czy przy ponownym podejściu dostanę ten sam wynik?
Niekoniecznie. Na odpowiedzi wpływają nastrój, niedawna kłótnia czy to, o jakiej relacji myślisz. Najłatwiej przesuwają się wyniki leżące blisko granicy. Powtórzenie testu po jakimś czasie może pomóc zauważyć zmianę.
Czy zapisujecie moje odpowiedzi?
Nie. Twoje odpowiedzi są zapisywane tylko w twojej przeglądarce, żebyś mógł lub mogła wrócić do testu albo ponownie zobaczyć wynik. Nigdy do nas nie trafiają. W każdej chwili możesz je usunąć, czyszcząc w przeglądarce dane tej strony.
Źródła
- ↑ Bartholomew, K., & Horowitz, L. M. (1991). Attachment styles among young adults: A test of a four-category model. Journal of Personality and Social Psychology, 61(2).
- ↑ Brennan, K. A., Clark, C. L., & Shaver, P. R. (1998). Self-report measurement of adult romantic attachment: An integrative overview. In J. A. Simpson & W. S. Rholes (Eds.), Attachment Theory and Close Relationships. Guilford Press.
- ↑ Fraley, R. C., Waller, N. G., & Brennan, K. A. (2000). An item response theory analysis of self-report measures of adult attachment. Journal of Personality and Social Psychology, 78(2).
- ↑ Mikulincer, M., & Shaver, P. R. (2016). Attachment in Adulthood: Structure, Dynamics, and Change (2nd ed.). Guilford Press.
Ostatnia aktualizacja: 28 września 2026